PKN
Protestantse Gemeente te Bennebroek
 
Pastoraat Pastoraat
12 mei 2020
Pastorale brief.  De aarde is des Heren. 
                     
We zijn op weg naar Pinksteren. Pinksteren vieren we op de vijftigste dag na Pasen. De naam Pinksteren betekent ook vijftigste, maar het is meer dan een telwoord.  Het moment waarop de Geest over de apostelen kwam viel precies op het joodse Wekenfeest. Het wekenfeest, Sjavoeot, is net als Pesach van oorsprong een oogstfeest. De eerste opbrengst van de nieuwe oogst zal men aan God wijden. (Lev. 23: 15 – 17). Het tellen van de tussenliggende vijftig dagen heet de “Omertijd”. Omer is een joodse maat. Het is ongeveer de hoeveelheid voedsel die een mens per dag nodig heeft. Toen het volk in de woestijn trok mocht iedereen één Omer per dag aan brood oprapen. Het tellen van de vijftig dagen tussen Pesach en Pinksteren is een belangrijk ritueel: van dag tot dag brengt men zich Gods goedheid te binnen. Zoiets als : tel uw zegeningen, één voor éen.. ’
 
Pesach is het feest van de vrijheid en het Sjavoeotfeest gaat over de regels van de vrijheid, van de Thora, de wegwijzer ten leven, gegeven aan de mens door Mozes op de berg Sinaï. Tien geboden, tien woorden om de woestijn door te komen.
Bij één van die tien woorden wil ik even stilstaan om ónze woestijntijd door te komen. Onze uitzonderlijke tijd waarin we een deel van onze vrijheid hebben moeten opgeven.

Van sabbat naar jubeljaar: bevrijde tijd
“Gedenk de sabbatdag dat gij die heiligt.”  De sabbat is Gods paleis in de tijd. De dag van opademen, omdat God zelf opademde op de zevende dag. De dag van bevrijding, omdat God zijn volk bevrijdde uit de slavernij. Daarom zal niemand op sabbat gedwongen werk doen. Op sabbat heeft de scheppende en bevrijdende God het voor het zeggen. Gods zeggenschap betekent vrijheid voor allen.
Elk zevende jaar zal een sabbatsjaar zijn. een jaar van bevrijding, een jaar van rust en opademen, een jaar van kwijtschelding van schuld. Het sabbatsjaar is, zoals de zevende dag een dag van God is, een jaar van God. Een jaar waarin de aarde tot rust kan komen. Een jaar van vrijlating van slaven: Geen mens mag in eeuwigheid geknecht worden, immers de mens is beeld van God.  De kroon op de schepping is de sabbat. Scheppen is gericht op de sabbat. Mensen en dieren moeten regelmatig rust krijgen. In Egypte zijn zij slaven geweest en weten dus hoe het is om uitgebuit te worden. Mens en dier mag je niet uitputten met werk. Dieren mag je niet tot het uiterste gebruiken voor een zo hoog mogelijke opbrengst, want de sabbat is de voltooiing van de schepping en dieren zijn je medeschepselen. In onze 24 uurs economie, zeven dagen per week, 365 dagen per jaar, gericht op steeds hogere productie is die boodschap actueler dan ooit ( Ex 23: 12)

Jubeljaar: jaar van opademen en nieuw begin
Na zeven sabbatsjaren, na 49 jaar: het vijftigste jaar is een jaar van grote verzoening. Niet voor niets wordt dit jaar aangekondigd door een blazen op de ramshoorn ( jobeel) . Stel je voor: nu gaat Gods jobeeljaar beginnen, een jaar van bevrijding voor mensen -aan-de-grond. Een jaar van nieuw begin. Dan mag er niet gezaaid en geoogst worden en is wat groeit in het land weer voor iedereen, voor alle mensen en alle dieren. Bovendien gaat dan alle land naar de oorspronkelijke eigenaar terug – “ in het jubeljaar zal ieder naar zijn eigen grond terugkeren – en mensen die in schuldslavernij zijn geraakt komen vrij. De grond mag je niet ongestraft opgebruiken. Ook met de grond moet je, net als met andere mensen en met dieren, zorgvuldig omgaan. De planeet niet belasten met een ondraagbare last.

Ben ik mijn broeders hoeder?
Zijn we eigenaars, exploitanten, of hebben we de aarde in bruikleen? Om die vragen gaat het.
De reden die voor het jubeljaar gegeven wordt: het land en mensen behoren God toe. “ Land mag nooit verkocht worden, alleen verpand, want het land behoort Mij toe ( Lev 25:23) . Bezit van land en zeggenschap over anderen zijn dus betrekkelijk.
In Leviticus 25 zie je de zuster en de broeder verarmen, wegzakken en uiteindelijk door de bodem zakken. Het gebod van God is dat je de broeder zult vastgrijpen, zult staande houden, zodat hij naast je zal overleven. Het zal niet gebeuren dat hij niet langer je naaste is.  Je zult steeds opnieuw zijn naaste worden. Zo bevrijd je je broeder en zuster en zorg je dat hij of zij niet uit de gemeenschap , uit de solidariteit wegzakt en losraakt .
Je ziet het voor je, een mens die wegzakt en zijn hand uitsteekt. Wie helpt? Grijpen zul je die hand.
Anders zakt een medemens weg. Je zult de hand van de wegzakkende vrouw of man naast je niet alleen grijpen, je zult ook iets in die hand stoppen. Je zult erop uit zijn dat die mens naast je, ook die naaste die aan de andere kant van de wereld woont, niet langer wankelt. Je zult hem weer grond onder de voeten geven, dat is solidair zijn ( sol = grond; solidus = stevig).

U herinnert zich misschien ook nog  dat project van de VN “Jubilee 2000”. Je zou het kunnen zien als een actualisatie van het jubeljaar. Het was een project van de Verenigde Naties om gedeeltelijke kwijtschelding van schulden te krijgen voor landen die zo’n grote schuld hadden dat ze die nooit zouden kunnen terug betalen zonder dat de bevolking  onder het bestaansminimum zou komen. Het gebrek aan solidariteit aan het zwaar getroffen Italie is Nederland ernstig verweten.  De bede uit het Onze Vader “zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven” krijgt nu wel een extra betekenis. Bovendien is internationale samenwerking en handel van het grootste belang om de problemen die op ons afkomen aan te pakken.
 We are one world. De wereldbevolking als één samenleving. Kunnen de sabbatswetten ons helpen ons te richten op een wereld waar ongelijkheid en onbalans zijn recht gezet?  
“Door allen, voor allen”  om met de Nederlandse wijkverpleging te spreken.

Ons karakter wordt getest.   Wat voor generatie willen wij zijn?  
In deze overgangstijd zullen we onze manier van leven heroverwegen. Er ligt een moeilijk begaanbare weg voor ons dat is de weg van de verandering.  
 Er is ook hoop, als kwaliteit  van de ziel, die niet afhangt van wat er in de wereld gebeurt ( Havel)   Het vraagt niet alleen om moed ,maar ook om een sterk geloof  om je voor te stellen dat deze woestijntijd een zee van bloemen kan voortbrengen.

Komt kinderen niet dralen
want de avond is nabij!
Wij zouden licht verdwalen
in deze woestenij.
Komt vatten wij dan moed
naar de eeuwigheid te streven,
van kracht tot kracht te leven
In ’t eind is alles goed.

Uw ziel moet gij stofferen
maar niet uw aardse stee.
Als gij gaat pelgrimeren
wat neemt gij met u mee?
Gemak wordt u tot last.
Een pelgrim moet zich voegen
met alles vergenoegen,
want hij is slechts te gast . ( LB 1973, lied 441: 1,5)  
     
In verbondenheid,
ds Jolien Nak

29 april 2020
Pastorale brief. “ In Uw hand zijn mijn tijden”

“De hand van God “ van Gustav Rodin vinden we in het Musée de Rodin in Parijs. Een grote rechterhand, die zelf uit een zeer ruw gehouwen blok marmer tevoorschijn komt. In die hand de schepping van de mens, man en vrouw.  De hand van de Schepper is ook die van de beeldhouwer.                                                                                                                                                             
“ Wees maar niet bang zegt Hij… hier is mijn hand”. Deze woorden stonden op de liturgie bij het afscheid van Aad van Egmond
 Op vrijdag 24 april jl. hebben wij in kleine kring afscheid moeten nemen van Adrianus van Egmond. Geliefd  gemeentelid  en regelmatig voorganger in onze gemeente.  Aad had zelf de liturgie bij zijn afscheid samengesteld:  
Ik ben het, zegt Gij dan.
Kom maar met Mij
mee naar de overkant
Wees maar niet bang, zegt Gij,
hier is mijn hand. (LB 917:6)

Deze tekst van Muus Jacobse gaat over Marcus 6: 45 – 51a. Dat wilde Aad graag gelezen hebben.  De leerlingen van Jezus voelen zich in hun scheepje alleen gelaten. Ze zijn bang. Het scheepje wordt geteisterd door hoge golven, want de wind was tegen.. Als de Meester hen eindelijk verschijnt, wandelend over het water ( bijbels beeld van chaos, angst en dood) herkennen ze Hem eerst niet als de Levende, die heerst over de machten van de dood. Jezus stapte bij hen in de boot, en de wind ging liggen.
Daar moet het  over gaan, zei Aad op zijn sterfbed. Dat Jezus de machten met voeten treedt. Jezus is heerser over de machten. Het gaat over ons mensenleven. We worden op weg gestuurd met geen andere zekerheid dan die hand van God. Grijp die uitgestoken hand van Liefde, dan komt het wel goed.

Aad was in de leer geweest bij K.H. Miskotte, één van de meest invloedrijke Nederlandse theologen in de vorige eeuw en leerling van de  Zwitserse theoloog Karl Barth . Samen met zijn collega ds van Til ( vader van Marian Berghuis) ging hij naar bijeenkomsten in Heiloo om geïnspireerd te worden door de woorden van Miskotte. Zijn invloed hoorden we terug in de preken van Aad. Een combinatie van solidariteit en sensibiliteit ten aanzien van het moderne leven met de structuren van de Bijbelse theologie. Aad zou Aad niet zijn als hij niet op zijn geheel eigen wijze  - met veel humor – het christelijk geloof en de moderne cultuur met elkaar in contact bracht.

Op 9 mei 1945 hield Miskotte een historisch geworden preek: “ Gods vijanden vergaan”
Nu, na 75 jaar staan wij op 4 en 5 mei opnieuw stil bij de nationale viering van de bevrijding . “Vrijheid “was een kernwoord in het denken van Aad. In zijn boek “Het Christelijk Geloof” noemt hij de Bijbel een bevrijdingsverhaal. Dat bleek voor sommigen op onze huiskamerbijeenkomsten een nieuwe kijk op de bijbel te geven.  Van begin tot eind vertellen mensen er  hun bevrijdingsverhalen.

Als wij volgende week ons bevrijdingsverhaal vieren,  twee  minuten stil zijn en het Wilhelmus zingen, staan we stil bij waartoe mensen in staat zijn. Iets wat we nooit moeten vergeten.
De vrijheid is ons destijds ontnomen door een buurland. Nu wordt de vrijheid ons ontnomen door een onzichtbaar virus. Op zovele manieren kunnen wij onze vrijheid verliezen.

Daarom nogmaals lied 917 uit de liturgie bij het afscheid  van Aad van Egmond.
Kom met uw scheppingswoord
In onze ziel!
Spreek dat de wind het hoort!
Kom, dat het water knielt,
Bij ons aan boord!  (LB 917: 5)

Woorden als een gebed: overwin met uw woord de dood die ons van binnen en van buiten bedreigt.

                                                                        In verbondenheid,  ds Jolien Nak                
                                       
21 april 2020
Pastorale brief :  “ Geef mij nu je angst….”

De schreeuw – Edvard Munch

Op een avond wandelde ik langs een weg – aan de ene kant lag de stad, onder me lag het fjord. Ik voelde me moe en ziek – ik bleef staan uitkijken over het fjord. De zon ging onder – de wolken waren rood getint als met bloed. Het kwam me voor alsof de hele natuur aan het schreeuwen was – het was net of ik een schreeuw kon horen. Ik schilderde dat doek, schilderde de wolken als echt bloed. De kleuren schreeuwden. Het resultaat was “de schreeuw” .
Dat zijn de woorden van de Noorse schilder Edvard Munch.  Die schreeuwende mens staat op ons netvlies. Dit  beeld komt mij in deze dagen van corona steeds voor ogen. Ik hoor de schreeuw, de wanhoop van de wereld. Het zijn bange dagen, en wij zijn bange mensen. Bang voor onze gezondheid, bang voor economische recessie, bang dat het allemaal heel lang gaat duren. Ik merk dat velen van ons vooral bang zijn voor anderen, dat die wat overkomt. Maar ook het besef van eigen kwetsbaarheid maakt ons allemaal bange mensen  “ Voor alles bang geweest”  schreef Joost Zwagerman.  “ Voor teveel mensen, in een lift en of streekbus’… “ Voor toekomst, verleden, het stuiterende hier en nu.” Hoe herkenbaar zijn deze regels in onze tijd.  
Het lijkt of we de weg zijn kwijt geraakt. Dat wisten we diep van binnen al langer. We hadden al veel eerder het gevoel dat onze 24-uurs economie, zeven dagen per week, 365 dagen per jaar gericht op steeds hogere productie, mens en dier en aarde zouden uitputten. Dat gevoel dat het zo niet langer kan wordt door deze crisis versterkt. Een gevoel van schaamte voel je opkomen als je denkt aan onze kinderen en kleinkinderen. Wat voor wereld laten wij achter.  We hebben elkaar nu echt nodig om het goed te maken. Herstel van de grond en van maatschappelijke verhoudingen. Zorg voor de aarde en vrijheid voor mensen is immers onze roeping.  
We weten dat deze crisis, deze beproeving voorbij zal gaan. Dat er een uitweg komt. Ik hoop dat we in deze bizarre tijd tot inkeer en bezinning komen. Dat we van deze donkere tijd leren. Dan is deze crisis niet voor niets geweest.. Maar intussen moeten we wel door een heel moeilijke periode heen. Als we denken aan de Syrische vluchtelingen aan de grenzen van Europa, laten we dan niet vergeten dat de nood elders hoger is dan bij ons. Blijft wel de vraag hoe we door deze donkere periode heenkomen. Wat geeft ons hoop, inspiratie en goede moed op onze tocht door de woestijn?
Ik moet denken aan psalm 91:
Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
En overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende
Zegt tegen de Heer:  Mijn toevlucht en mijn vesting,
Mijn God , op u vertrouw ik.

Hij bevrijdt je uit het net van de vogelvanger
en redt je van de dodelijke pest,
hij zal je beschermen met zijn vleugels,
onder zijn wieken vind je een toevlucht,
zijn trouw is een veilig schild.

Vertrouwen dat God voor ons een toevlucht is. Toevlucht zoeken en vinden, schuilen zijn voor mij woorden die iets zeggen over die God die voor ons vaak onzichtbaar is, maar aan het woord komt en zichtbaar wordt waar mensen voor elkaar een toevlucht zijn. Misschien is God wel daar in ziekenhuizen, verpleeghuizen, thuiszorg etc. – waar menselijkheid is, liefde en toewijding.
“Geef mij nu je angst, ik geef je d’r hoop voor terug “  is het slotlied van de Passion dit jaar.
Met Pasen in de rug, het feest van de hoop, in het licht van de nieuwe Paaskaars die als een godslamp branden blijft, mogen wij in vertrouwen verder gaan.  
In verbondenheid,
 ds Jolien Nak
                                                                                                                                                                                          
16 april 2020
Pastorale brief “ Er zij licht”

Nu we fysiek geen contact kunnen hebben ontvangt u regelmatig een schrijven van uw predikant.
In deze week, met het licht van de nieuwe paaskaars in de rug mogen we verder. Op Paasmorgen werd de nieuwe Paaskaars door de diaken binnen gebracht. “Het licht van Christus”.  Op de nieuwe paaskaars zien we : de kleuren van de regenboog, de kleuren van het verbond en de zon die over ons opgaat. Terwijl de plechtige intocht van het Licht plaats vond hoorden we  
O vlam van Pasen steek ons aan,
De Heer is waarlijk opgestaan!
De Zoon voor wie het duister zwicht,
De Zoon is als de zon, zo licht. (  Liedboek 637)
Het Licht van Pasen licht ons bij. Maar ook de dagen worden langer en hopelijk wordt het lichter, omdat de donkere wolken van de coronacrisis langzaam wegdrijven.  
Dit jaar konden we helaas niet met een klein kaarsje het licht aan elkaar doorgeven, zoals we dat gewend zijn. We konden niet het licht ontstoken aan de Paaskaars verspreiden, maar we kunnen wel  het licht laten schijnen door oog en oor te hebben voor wie juist in deze donkere crisis hulp nodig heeft.  
Altijd hebben mensen licht ontstoken in het donker. Dat vergroot de greep van de mens op zijn omgeving. Doordat hij meer ziet – de weg bijvoorbeeld, en de hindernissen daarop – kan hij verder gaan en meer doen. Hij kan zich bovendien effectiever teweerstellen tegen bedreigingen. Door dit alles is licht voor het besef van mensen van meet af aan verbonden met veiligheid, met heil en met het leven zelf.
In de bijbel zijn Gods eerste woorden “ Er zij licht ”. Daar is alles mee begonnen: met dat woord van God. Dat woord dat daad wordt in de schepping:  “ En er was licht”. Het woord van God heeft de duisternis, de chaos, alles wat het echte leven in de weg staat geoordeeld en overwonnen. Zo bezien wordt het licht tot een teken van hoop. Niet voor niets begint de evangelist Johannes zijn evangelie op bijna gelijke wijze als Genesis: “ In den beginne was het Woord”; een levend , creatief woord dat het licht der mensen wordt genoemd en dat schijnt in de duisternis. Verderop in zijn evangelie zegt Jezus het van zichzelf: Wie mij navolgt zal nooit in het duister dolen, maar het levenslicht hebben. Niet alleen zichzelf  betitelt Jezus als het licht der wereld, ook zijn volgelingen noemt hij zo: Jullie zijn het licht der wereld ( Matth. 5)
Veel mensen zijn in deze donkere dagen als een Florence Nightingale ( The lady with the lamp) een lichtdrager. Veel mooie initiatieven bloeien op die de saamhorigheid versterken. En wie zelf niet buiten komt kan wel bijdragen in gebed. Zoals de kloosterling  de wereld draagt door het voortdurend gebed, bidt om Gods lichtende aanwezigheid.
                                                                                              In verbondenheid,     ds Jolien Nak
 

In de Franciscaanse gemeenschap is een geliefde tekst: Je kunt niet vechten tegen de nacht, maar je kunt een licht ontsteken.  
 Met de woorden van Franciscus van Assisi bidden wij tot God.
Barmhartige,
Maak mij tot een werktuig van Uw vrede
Laat me liefde brengen waar haat heerst
Laat me vergeving brengen waar beledigd werd.
Laat me eendracht brengen waar tweedracht is.
Laat me waarheid brengen waar mensen dwalen
Laat me geloof brengen waar getwijfeld wordt
Laat me hoop brengen waar gewanhoopt wordt
Laat me licht brengen waar het duister daalt
Laat me vreugde brengen waar droefheid is.
En geef dat ik bij dit alles veeleer zoek
Te troosten dan getroost te worden
Te begrijpen dan begrepen te worden
Te beminnen dan bemind te worden.
Want het is door te geven dat men krijgt
Door zichzelf te verliezen dat men vergeven wordt
En door te sterven dat men verrijst
Tot eeuwige leven
Amen


      



3 april 2020

GELIEFDE GEMEENTE,
Graag willen we , ook in deze tijd van sociale onthouding met elkaar verbonden blijven. De
coronacrisis heeft grote impact op mensenlevens maar ook op het leven van onze
geloofsgemeenschap, nu wij niet meer samen kunnen komen.
Om u te bemoedigen, en het onderling contact te behouden heeft de kerkenraad besloten
regelmatig een pastorale brief uit te doen gaan. Een brief met enkele persoonlijke gedachten van uw
predikant, teksten, een gedicht...als tegenwicht in deze bange dagen van zorg en onzekerheid. In
deze verwarrende en angstige tijd komen veel vragen naar boven. Vragen van geloof en beproeving
van moed en vertwijfeling.
Te midden van alle angst en zorgen rondom het Coronavirus, beginnen hier en daar ook andere
geluiden door te klinken. Biedt deze crisis niet ook onverwachte kansen? Zou de pandemie niet het
startpunt kunnen zijn van een eenvoudiger levensstijl of nieuwe economie? Dat soort geluiden hoor
ik veel om mij heen van jongeren en ouderen. Ja, wie weet en welke rol zou de kerk daar dan in
kunnen spelen? Kunnen christelijke waarden als gebed en meditatie, naastenliefde, zorg voor de
schepping en een economie van het genoeg daarin nieuwe betekenis krijgen? Ik hoop het van harte.
De pandemie vraagt van ons allen solidariteit en discipline om binnen te blijven, ook tijdens Pasen.
Nu wij zo op ons zelf zijn terug geworpen is het moeilijk om te geloven. Geloven in je eentje?
Onmogelijk! Zo klinkt het vaak. En toch zal het moeten nu de kerken dicht zijn. Gelukkig kunnen wij
vanuit het Trefpunt online diensten verzorgen. Om thuis toch een beetje het kerkgevoel te krijgen
kunt u thuis een kaarsje aansteken. Laat u tijdens de uitzending niet storen en neem de tijd om te
kijken en te luisteren. Nu we tijdelijk een digitale geloofsgemeenschap zijn, missen we wel de koffie
na de dienst. Dat blijkt toch een gemis. Dat gezellige bij elkaar zijn, horen hoe het met die en gene is,
blijkt toch een belangrijk onderdeel van onze samenkomsten. Vandaar dat het Pastorale Team een
telefooncirkel heeft ingesteld om toch het gevoel te geven dat er saamhorigheid is en contact. Ik
besef dat een uitgezonden kerkdienst geen gewone dienst of viering kan vervangen, maar ik ben wel
erg blij dat we u een digitaal alternatief kunnen bieden.
Ik wens u allen een goede Stille Week op weg naar Pasen.
Lockdown (vertaald)
Ja, er is angst. Ja, er is isolatie. Ja, er wordt gehamsterd.
Ja, er is ziekte. Ja, er is zelfs dood.
Maar,
Ze zeggen dat je in Wuhan na zoveel jaren van lawaai
de vogels weer kan horen zingen.
Ze zeggen dat na slechts een paar weken van rust
de lucht niet langer stijf staat van de smog
maar blauw en grijs en helder is.
Ze zeggen dat in de straten van Assisi mensen elkaar toezingen
over de lege pleinen en hun ramen openhouden,
zodat zij die alleen zijn de geluiden van families
om hen heen kunnen horen.

Ze zeggen dat een hotel in het westen van Ierland
gratis maaltijden aanbiedt en bezorgt bij hen die aan huis gebonden zijn.
Vandaag is een jonge vrouw die ik ken druk bezig om in haar buurt
flyers te verspreiden met haar nummer zodat ouderen iemand hebben die ze kunnen bellen.
Vandaag bereiden kerken, synagoge’s, moskeeën en tempels zich voor
om dakloze, zieke en vermoeide mensen te kunnen verwelkomen en onderdak te bieden.
Over de hele wereld beginnen mensen te vertragen en te reflecteren.
Over de hele wereld kijken mensen op een nieuwe manier naar hun buren.
Over de hele wereld worden mensen ontvankelijk voor een nieuwe werkelijkheid,
voor hoe groot we eigenlijk zijn en hoe klein onze feitelijke controle,
voor wat er werkelijk toe doet.
Voor liefde.
Dus we bidden en realiseren ons:
Ja, er is angst, maar er hoeft geen haat te zijn.
Ja, er is isolement, maar er hoeft geen eenzaamheid te zijn.
Ja, er wordt gehamsterd, maar er hoeft geen gierigheid te zijn.
Ja, er is ziekte, maar de ziel hoeft niet te lijden.
Ja, er is zelfs dood, maar er kan altijd een wedergeboorte van liefde zijn.
Word je bewust van de keuzes die je maakt voor je leven nu.
Vandaag: Adem.
Hoor,
achter de fabrieksgeluiden van je paniek,
zijn de vogels weer aan het zingen,
klaart de hemel op, is de lente in zicht.
En altijd worden we omringd door Liefde.
Open de ramen van je ziel.
En al ben je niet in staat
om de ander over het lege plein aan te raken:
Zing. 
terug
 
 
 

Pinksteren, Caprera
datum en tijdstip 31-05-2020 om 10.00u
meer details

Viering
datum en tijdstip 07-06-2020 om 10.00u
meer details

OLV Yenhemelopneming Vogelenzang
datum en tijdstip 14-06-2020 om 10.00u
meer details

Joost, m.m.v Cantorij
datum en tijdstip 21-06-2020 om 10.00u
meer details

 
 
 
  Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.